De nieuwe 35-150 mm verrijkt het ruime Tamron-aanbod van objectieven voor reflexcamera’s die compatibel zijn met Nikon en Canon. Het Japanse merk mikt met dit polyvalente instrument vooral op portretfotografen. Maar klopt dat ook?

 

Portret van een zoom Tamron 35-150 mm

 

Het heeft even geduurd, maar nu heeft Tamron, net als Sigma, voor zichzelf een vaste plek veroverd op de objectievenmarkt. Het aanbod aan zorgvuldig gebouwde, evenwichtige objectieven met een mooie beeldkwaliteit is groot. Ook door hun afwerking en technisch niveau zijn ze compatibel met topmerken als Nikon en Canon. Terwijl de prijs toch flink lager ligt! Deze strategie blijkt zeer lonend voor Tamron en de nieuwe 35-150 mm zoom (nu al beschikbaar voor Nikon en op 20 juni voor Canon) bevestigt dit alleen maar. Tamron heeft zich trouwens in de zoomcategorie tot nu toe het meeste onderscheiden. En het aarzelt niet om de nieuwkomer uit te roepen tot “DE zoom voor portretfotografen”, de enige veelzijdige “allrounder” die ervoor zorgt dat je geen hele reeks lenzen met vaste focus moet meezeulen.

“Zoom van de portretfotografen” 

Tamron argumenteert dat deze 35-150 mm, die voor de redelijke prijs van 989 euro verkocht wordt, perfect de plaats van lenzen met vaste brandpuntsafstand kan innemen, dankzij:

- een geoptimaliseerde 85 mm focus, vaak de voorkeur van portretfotografen,

- ook kortere brandpuntsafstanden, tot 35 mm, voor portretten waarin ook de achtergrond van belang is,

- een 150 mm, voor close-up portretten.

Zo’n zoomobjectief heeft niet alleen op portretgebied allerlei troeven in huis. Ook bij diverse andere soorten opnamen is hoogkwalitatief werk mogelijk: reportage- en reisfotografie, zelfs sportopnamen … Je hoeft dan niet een karrevracht aan vaste objectieven mee te nemen. Theoretisch is dat zeker een doorslaggevend argument. Maar hoe zit het in de prakijk?

Om te beginnen bots je toch tegen de limieten van f/2.8 als maximale lensopening, vooral als je weet dat er lenzen met vaste focus van f/1.4 of f/1.8 bestaan, die voor een veel indrukwekkender bokeh-onscherpte zorgen. En ja, een zoom is polyvalenter, maar altijd ook minder lichtsterk, reeds bij 85 mm en f/3.5 en nog meer als telelens bij f/4. En als je alle opnamemogelijkheden wilt afdekken, heb je naast deze zoom eventueel ook nog een 17-35mm f/2.8-4 Di OSD nodig.

 

 

Kwestie van voorkeur 

Uiteindelijk is het dus een kwestie van persoonlijke keuze van de fotograaf: tussen de nieuwe Tamron-zoom met een mooi compromis inzake afmetingen (84 x 12,5)/gewicht (790 g)/diafragma/kwaliteit, … en behoefte aan gegarandeerd lichtsterke vaste focussen van 35 en 45 mm met een grote lensopening. Die eventueel aan te vullen zijn met een zoom 70-200 mm f/2.8…

Dit is dus een dilemma, maar technisch is er op de kwaliteit van het objectief helemaal niets aan te merken. De naam Tamron stelt gerust. Het optiekgedeelte van de nieuwkomer in de G2-serie is hoogstaand en de beeldkwaliteit aanzienlijk. De fabrikant houdt aberraties en reflecties goed in de hand. De snelle en precieze autofocus werkt geruisloos, is geoptimaliseerd voor bewegende onderwerpen en de VC-beeldstabilisatie werd verbeterd met een onafhankelijk werkende dubbele processor. Is dat voldoende moois om de minder extreme maximale lensopening te compenseren?